Rzymsko-katolicka parafia
Św. Stanisława Biskupa i Męczennika

GRUPY PARAFIALNE

WSPÓLNOTY   PARAFIALNE

SCHOLA  PROMYKI piątek godz. 16.30
MINISTRAŃCI poniedziałek godz. 17.00
LEKTORZY piątek godz. 19.30
GRUPA  MISYJNA III wtorek miesiąca godz. 18.00
WSPÓLNOTA  CHARYTATYWNA I środa miesiąca godz.18.00
LEGION  MARYI środa godz. 19.00
WSPÓLNOTA  ŻYWEGO RÓŻAŃCA I sobota miesiąca godz. 18.00
RUCH  DOMOWEGO  KOŚCIOŁA III niedziela miesiąca godz. 13.00
RADA  DUSZPASTERSKO - BUDOWLANA II środa miesiąca godz.19.30

Służba Liturgiczna Ołtarza - ministranci i lektorzy 

Służba Liturgiczna Ołtarza działa nieprzerwanie od początku naszej parafii, czyli około 28 lat. Opiekunami m.in. byli księża: Czesław Bogdał (1990 - 95), Jerzy Klauzner (1995 - 98), Sebastian Nowicki (1998 - 2001), Michał Kowalski (2001 - 05), Przemysław Mardyła (2005 - 08). Obecnie jest nas 15. lektorów i 25. ministrantów, którzy posługują przy Ołtarzu Pańskim, a także angażują się w życie naszej parafii, pod opieką ks. Piotra Fąfrowicza. Posługujemy na różnych uroczystościach, świętach, jakie mają miejsce w naszej parafii np.: Boże Narodzenie, rocznica Pacyfikacji Dąbia, Triduum Sacrum, Boże Ciało, Dzień Chorych itp. Oprócz posługi, w czasie uroczystości, wypełniamy swoje obowiązki przy Ołtarzu, w miarę naszych możliwości, w tygodniu oraz w każdą niedzielę. Co tydzień, zarówno lektorzy jak i ministranci, spotykają się na zbiórkach formacyjnych. Ministranci w poniedziałki, natomiast lektorzy w piątki. Kandydaci na ministrantów przeżywają formację wprowadzającą, na której uczą się jak być dobrym ministrantem, jak posługiwać przy Ołtarzu Pana. Natomiast kandydaci na lektorów na swoich spotkaniach pracują nad poprawną dykcją, aby dobrze czytać Słowo Boże oraz posługą lektorską.
Dbamy też o naszą integralność. Spotykamy się w każdy piątek (oprócz I piątku) i gramy w piłkę nożną, razem z księdzem opiekunem, na sali gimnastycznej w zimie, a latem na boisku. Oprócz tego wyjeżdżamy na różnego rodzaju wycieczki, pielgrzymki, które wzmacniają więź z parafią. W styczniu przeżywamy opłatek ministrantów i lektorów, na który zaproszeni, są nasi rodzice, co jest doskonałą formą poznawania rodzin, a także wzbudza większą wieź w naszej wspólnocie.
W 2001 r., ówczesny opiekun, ks. Sebastian Nowicki zaproponował dla ministrantów stroje liturgiczne, które składały się z sułtanki i kapturka, w kolorach: czerwonym, fioletowym i zielonym. Ks. proboszcz Wiesław Macuda, dał na ten cel fundusze, a mamy uszyły. Po raz pierwszy, użyty był strój w kolorze czerwonym, w czasie Rezurekcji, w Niedzielę Wielkanocną 15.04.2001 r., podczas której Jego Ekscelencja ks. bp Kazimierz Nycz wyprowadził naszą Wspólnotę Parafialną z „dolnego” kościoła do „górnego”.
Obecnie, od dwóch lat (tj. od 2008 r.), ministranci mają nowe stroje liturgiczne, które składają się z czarnej sułtanki i odpowiadającemu w danym dniu kolorze kapturka.

 

Grupa Misyjna

Zespół  Misyjny  przy  parafii  w  Krakowie  na  Dąbiu  powstał  z  inicjatywy  ks. Stefana Mazgaja w 1989 roku. Liczył wtedy 15 członków i przybywało nas do 24, w miarę lat 4-zmarło, 5-odeszło, 6 zmieniło parafię i zostało nas 9 osób.
Przez 10 lat obejmowaliśmy patronatem o. Jana Spornika pracującego na misjach w Angoli a przez kolejne  10  lat  sprawujemy  pieczę  nad  o.  Piotrem  Koralewskim  praującym najpierw w Argentynie a teraz w Wenezueli.
Patronat to codzienna modlitwa i jedna dziesiątka różańca świętego, którą każdy z nas ofiaruje za podopiecznego, przekazujemy nasze składki do Ojców Werbistów na patronat jako jedni z 2000 członków na jego utrzymanie kładziemy. W miarę dochodów, które zdobywamy ze sprzedaży np. dewocjonaliów, datków na misję i kalendarzy wysyłamy pieniądze, o które misjonarze zabiegają. Pomagamy dzieciom i chorym w krajach misyjnych, którzy umierają z głodu i braku opieki.
Przez 20 lat opiekunami naszego koła byli:
ks. Jan Ślusarczyk, ks. Marek Wcisło, ks. Jerzy Klauzner, ks. Jerzy Czerwień, ks. Sebastian Nowicki, ks. Michał Kowalski, ks. Józef Sowa.
Obecnie pieczę nad zespołem misyjnym ma ks. Piotr Romanowski. Co miesiąc w intencji misji w różnych krajach, odprawiana jest Msza Św., w której uczestniczymy i modlimy się o rozwiązanie problemów nam powierzonych. Przez lata całe wszyscy członkowie wraz z opiekunami starali się aby parafianie solidaryzowali się z misjonarzami.
W niedzielę misyjną uświadamiali ludziom, że to czas nadzwyczajny, a każdy datek na misję to dar życiodajny i nadzwyczajny.


ZESPÓŁ CHARYTATYWNY

Panie „Daj mi oczy, które widzą ludzkie cierpienia i łzy
 Daj mi wrażliwość na drugiego człowieka.”

Pierwsza parafialna grupa charytatywna działa na Dąbiu od czasu erygowania Parafii św. Stanisława BM, to jest od 23 września 1983 r. Powstała z inicjatywy pierwszego proboszcza i budowniczego naszej parafii, śp. ks. kan. Stefana Mazgaja. Opiekunem grupy była siostra służebniczka Zofia Urban. Siostra Zygmunta (imię zakonne siostry Zofii) organizowała i zapraszała do pracy chętnych niesienia pomocy chorym i potrzebującym. Praca polegała na odwiedzaniu i pomocy chorym i starszym, do których adresy dostarczała siostra. Do obowiązków należało zrobienie zakupów, dostarczanie prasy katolickiej, pielęgnacja chorych.
Grupa była nieliczna. Oprócz księdza Stefana Mazgaja i siostry Zygmunty należały: Zofia Bibuła, Maria Banaś, Katarzyna Stanach, Rozalia Buławka - dyplomowana pielęgniarka, służyła bezinteresownie poradami medycznymi, robiła zastrzyki, zmieniała opatrunki, mierzyła ciśnienie, Maria Pawłowska, Czesława Widłak, Zofia Żychowska.
Z okazji świąt Bożego Narodzenia i Wielkiej Nocy były przygotowywane paczki. Tradycja ta przetrwała po dzień dzisiejszy jak również organizowanie Dnia chorych, który odbywał się zawsze w sobotę po Zesłaniu Ducha św. Ciasta, do paczek i na agapy (spotkania), piekły same panie z grupy. Spotkania uatrakcyjniał program artystyczny w wykonaniu dzieci i młodzieży naszej parafii. W roku 1989 po rezygnacji, ze względów zdrowotnych, z probostwa ks. kan.  Stefana Mazgaja, parafię i duchową opiekę nad zespołem charytatywnym przejął   ks. kan.  Wiesław Macuda. Po śmierci siostry Zofii prowadzenie grupy objęła siostra Maria Sala. Z jej inicjatywy członkinie grupy, do której w tym czasie należało 9 osób, prowadziły, w bardzo delikatny sposób, rozeznanie, wśród parafian, mające na celu dotarcie do osób chorych, samotnych, potrzebujących pomocy. W ten sposób powstała pierwsza dokumentacja, która stała się podstawą działania zespołu charytatywnego w naszej parafii.
Dla pozyskania środków finansowych, potrzebnych na pomoc dla starszych i chorych, przed świętami Bożego Narodzenia i Wielkanocą, siostra, na stoliku przed wejściem do dolnego kościoła sprzedawała świąteczne kartki. Z czasem, stolik zamienił się w ciasny, ciemny, bardzo zawilgocony kiosk, w narożniku korytarza, przy wejściu do dolnego kościoła. Sprzedawana była prasa katolicka, książki religijne oraz dewocjonalia. Za zarobione ze sprzedaży pieniądze były udzielane potrzebującym zapomogi na wykupienie lekarstw, opłacanie rachunków za gaz, energię elektryczną, obiadów dla dzieci w szkołach.
15.04.2001 r. w Niedzielę Wielkanocną, Jego Eminencja ks. bp Kazimierz Nycz wprowadził naszą Wspólnotę Parafialną do górnego kościoła i od tego czasu sklepik parafialny został przeniesiony do salki katechetycznej, gdzie znajduje się do chwili obecnej.
W ramach pomocy potrzebującym, przy sklepiku, powstał punkt zbiórki odzieży. Inicjatywa nie spotkała się z większym zainteresowaniem.
W 2001 roku powstała akcja „Pomagajmy sobie nawzajem”, polegająca na przekazywaniu, za pośrednictwem prywatnego telefonu p. Barbary, rzeczy zbędnych, ale w dobrym stanie, osobom poszukującym,. W związku z kłopotami z transportem, po upływie 2 lat, akcję zakończono.
W czasie wizytacji duszpasterskiej naszej parafii, w roku jubileuszowym 2003, w salce katechetycznej, odbyło się spotkanie Jego Eminencji ks. kardynała Franciszka Macharskiego z grupą charytatywną.
Od 2005 r. opiekę nad zespołem charytatywnym przejął, nowy proboszcz, ks. kan. Stanisław Sudoł. Z jego inicjatywy od stycznia 2006 r. rozpoczęła działalność poradnia charytatywna Caritas, gdzie specjaliści udzielali porad z zakresu: prawa rodzinnego, pomocy socjalnej, rehabilitacji oraz księgowo-podatkowego i ZUS-u. Jednak z braku zainteresowania, w listopadzie, poradnia zakończyła swą pracę. Również, w tym czasie, wznowiła swą działalność biblioteka prowadzona przez p. Ewę Wiatr przy współpracy z paniami z zespołu.
Obecnie grupa liczy 16 osób. Spotkania odbywają się w każdą pierwszą środę miesiąca, po mszy św. i Nowennie do Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy.
Dzięki pomocy parafian, którzy wspomagają naszą posługę wobec drugiego człowieka, możemy nadal kontynuować dzieło rozpoczęte 25 lat temu.

 

Wspólnota żywego Różańca

Różaniec – nazwa pochodzi od wieńca róż, które symbolizują piękno i czystość Niepokalanej Dziewicy, Matki Jezusa i naszej Matki. Historia modlitwy Różańcowej liczy już blisko osiem wieków. Rozsławiona niezliczonymi łaskami i cudami, wciąż aktualna i ciągle miła Najświętszej Marii Pannie. Na przestrzeni tych wieków, nieomal na wszystkich objawieniach, Maryja wzywa nas do odmawiania Różańca. Niejako wciska go nam do rąk. Sama go ułożyła i sama go nas nauczyła. Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II, nasz Wielki Rodak, mówił: „Różaniec towarzyszył mi w chwilach radości i doświadczenia... To modlitwa, którą ukochałem.” Modlitwę Różańcową nazywał skarbem.
 Początki Różańca w naszej parafii sięgają 1980 r., kiedy to z polecenia kardynała Karola Wojtyły, ówczesny wikariusz parafii św. Kazimierza, ks. Stefan Mazgaj, utworzył na Dąbiu ośrodek duszpasterski. W krótkim czasie powstały dwie „Róże”. W 1983 r. została erygowana parafia pod wezwaniem św. Stanisława B. M., a jej pierwszym proboszczem został dziś już nieżyjący ks. kanonik Stefan Mazgaj.
Kiedy w 1988 r. obraz Matki Bożej nawiedzał mieszkania parafian, kiedy całe rodziny, sąsiedzi, znajomi skupiali się w domach przed obrazem Maryi modląc się na Różańcu, zaczęły powstawać nowe „Róże”. Do końca nawiedzenia powstało pięć żywych „Róż” jako akt oddania parafii Jej opiece.
W 1989 r. na proboszcza naszej parafii został powołany ks. Wiesław Macuda. Utworzył „Różę” chorych oraz dwie z zespołów: misyjnego i charytatywnego. Każda z tych „Róż”, co miesiąc, podejmowała inną intencję modlitewną.
W 2005 r. nasza parafia została powierzona ks. dziekanowi Stanisławowi Sudoł. Jemu to zawdzięczamy uporządkowanie i ujednolicenie Wspólnoty Żywego Różańca, którego został duchowym opiekunem. Powstały też dwie nowe „Róże”. IX – jako dar imieninowy dla ks. Opiekuna i X, której patronem jest Sługa Boży Jan Paweł II. Aktualnie w naszej parafii mamy 10 „Róż”, więc codziennie 200 osób czynnie uczestniczy w rozważaniach tajemnic Różańcowych. Każda „Róża” ma swego zelatora i zastępcę, odpowiedzialnych za comiesięczne przekazywanie intencji modlitewnych i za inne sprawy bieżące. Modlitwa Różańcowa w nasze świątyni trwa cały rok, z tym, że w październiku jest modlitwą ogólnoparafialną, prowadzoną przez zespoły i formacje, młodzież i dzieci, a w listopadzie jest odmawiany Różaniec za zmarłych, prowadzony przez kapłanów. W pozostałe miesiące, codziennie oprócz niedziel i świąt tzw. „Róże dyżurne”, zmieniające się co miesiąc, o godz. 1730, prowadzą modlitwę różańcową, na którą zapraszani są wszyscy parafianie, którzy mogą i chcą w niej uczestniczyć. Jakże aktualne są dziś słowa Matki Najświętszej, wypowiedziane w Fatimie. „Czyńcie pokutę, odmawiajcie Różaniec. Odpowiadając na Jej wezwanie, nasza Wspólnota Różańcowa włączyła się do Wielkiej Nowenny Fatimskiej. Od 16 maja bieżącego roku modlitwa Wielkiej Nowenny jest odmawiana codziennie przez „dyżurną Różę” wraz z modlitwą Różańcową w świątyni, a przez pozostałych członków wspólnoty w domach. W każdą I sobotę m-ca o godz. 1800 w naszej świątyni Wspólnota Żywego Różańca uczestniczy we Mszy św. sprawowanej za żywych i zmarłych jej członków, do której liturgię słowa przygotowuje „Róża” mająca dyżur w danym miesiącu. Po Mszy Św. jest krótkie spotkanie wszystkich członków Wspólnoty, poprzedzone wysłuchaniem Ewangelii św. przekazanej przez ks. Opiekuna i dziesiątkiem różańca prowadzonym przez zelatorkę lub zastępcę „Róży” kończącej miesięczny dyżur. Następnie ks. Opiekun podaje intencję modlitewną na nowy miesiąc i przekazuje bieżące informacje. Jest to też czas na wymianę tajemnic różańcowych.
Nasza Wspólnota czynnie uczestniczy w życiu parafii. Bierze udział we wszystkich uroczystościach parafialnych, adoracjach np. całonocna adoracja Najświętszego Sakramentu w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach, czuwania w Wieki Czwartek, Wielki Piątek. Do tradycji już należy pielgrzymowanie do Kalwarii Zebrzydowskiej w celu odprawienia Dróżek Pana Jezusa w Wielkim Poście i Dróżek Matki Bożej w maju, organizowane przez opiekuna ks. Proboszcza. Co roku spotykamy się też na tzw. Opłatku, by wspólnie śpiewać kolędy i radośnie przeżywać Narodzenie Bożej Dzieciny.
Ufamy, że będą nowe powołania do Wspólnoty Żywego Różańca, bo przecież w Różańcu modlimy się nie tylko do Maryi, ale to nasza Matka modli się z nami do Boga, wraz z nami zanosi do Niego nasze gorące prośby i dziękczynienia.

 

Ruchu Domowego Kościoła w parafii Św. Stanisława BM na Dąbiu w Krakowie.

Krąg Ruchu Domowego Kościoła w naszej parafii powstał ok. 11 lat temu jako konsekwencja tęsknoty do spotkań, które w pamięci dwóch małżeństw uczestniczących w nich przez krótki czas wiele lat wcześniej, przyniosły wiele dobrych owoców. Od początku uczestniczyło w spotkaniach cztery małżeństwa, które zawiązały jeden krąg. Przez pierwsze pół roku, byliśmy pilotowani przez parę animatorską z parafii Św. Kazimierza.
Z biegiem czasu poznawaliśmy się, budowaliśmy wspólnotę, przeżywaliśmy rożne kryzysy, ale jednak patrząc wstecz zauważamy, że cały czas coraz bardziej ubogacaliśmy się wzajemnie i powoli wzrastaliśmy w wierze.
Obecnie w widoczny sposób uczestniczymy w życiu parafii m.in. uczestnicząc w comiesięcznych Mszach Świętych RDK prowadząc liturgię słowa.
Naszym pragnieniem jest zachęcenie nowych małżeństw do przystąpienia do Domowego Kościoła, który pomaga nam w zwykłym codziennym życiu, poprzez zbliżanie się do Boga.

 

Animatorzy w parafii.

Grupa ta powstała około 25 lat temu, powołana przez ówczesnego proboszcza ks. Stefana Mazgaja. Zaprosił On przedstawicieli poszczególnych ulic, bloków mieszkalnych do współpracy, pomocy, w trudnym okresie budowy nowego kościoła.
Grupa tych ochotników, stała się pomocnikami i łącznikami między Proboszczem, a parafianami. Był to okres bardzo trudny. Brak było wszystkiego: żywność na kartki,  materiały budowlane na specjalne zezwolenie, brak sprzętu i fachowców. I tu animatorzy okazali się bardzo pomocni. Organizowali ochotników do pracy, wyznaczali terminy, wzywali do rozładunku materiałów i do różnych prac pomocniczych, a także wyszukiwali fachowców z różnych zawodów i zachęcali do pracy przy budowie. Dla pracujących przygotowywali posiłki, gotując we własnych domach i dostarczając je na budowę.
A przede wszystkim kwestowali. Zbierali pieniądze przed kościołem, a także odwiedzając wiernych w domach i nieustannie agitowali do pomocy.
Aż wreszcie świątynia stanęła. ale animatorzy w swym dziele nie ustali. Kolejni proboszczowie: ks. Wiesław Macuda i ks. Stanisław Sudoł nadal korzystali z ich pomocy. Zmienił się trochę zakres ich działania. Skupili się teraz na pracach porządkowych wokół i wewnątrz kościoła, a także na zdobieniu ołtarzy, zakupie kwiatów itp.
Spotykamy się wszyscy raz w roku na wspólnym opłatku z ks. Proboszczem, wymieniając swoje uwagi i spostrzeżenia w sprawie potrzeb kościoła, a przy okazji radośnie kolędujemy.
Obecnie  grupa liczy około 60 osób gotowych do pomocy na każde wezwanie ks. proboszcza.


Miesięcznik parafialny "Dąbianin"

 „Dąbianin” – miesięcznik Parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika na Dąbiu w Krakowie został założony w 1997 roku z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. Wiesława Macudy. Pierwsze numery gazety były wydawane wspólnie z wydawaną w sąsiedniej parafii św. Kazimierza na Grzegórzkach gazetą zatytułowaną „Królewicz”.  Pierwsze 3 numery miały wspólną okładkę oraz wspólne niektóre artykuły. W tym czasie redaktor „Królewicza uczył jak redagować i przygotowywać gazetę do druku.
 Pierwszy numer „Dabianina” ukazał się w maju 1997 roku, miał 12 stron w formacie  A-4 i jedyną fotografię na okładce. Redakcja do dnia dzisiejszego prawie nie zmieniła się. Pierwszym kierującym gazetą był ks. Adam Gabryś i jest to jedyna funkcja którą sprawowały różne osoby (księża – obecnie gazetą kieruje piaty opiekun Ks. Piotr Romanowski) zbieraniem materiałów ich składem i edycją zajmują się od nr 1 do dnia dzisiejszego te samy trzy osoby. Czasopismo nasze z biegiem czasu zwiększało objętość obecnie jest to 20 stron. Gazeta zwiększała swoją atrakcyjność przez dodawanie do tekstów grafik i zdjęć które, sami wykonujemy, od kwietnia 1997 roku okładki zewnętrzna i wewnętrzna (przód i tył) ukazują się w kolorze. Dąbianin ukazuje się w ilości 350 egz. A jego cena 1,50 zł na początku wzrosła do 3,00 zł obecnie.
 Aktualnie Dąbianin podzielony jest na dwie części. Pierwsza zatytułowana „Z Życia parafii„ opisuje wydarzenia na terenie parafii zarówno kościelne jak i Gimnazjum nr 7, szkołę podstawową nr 18 czy przedszkole. Część ta zajmuje od 50 do 70 % numeru. Pozostałą część „Z życia Kościoła” zajmują artykuły nie dotyczące parafii, pozyskujemy je z różnych źródeł między innymi z KAI.
 Dąbianin ukazuje się w każdą pierwszą niedzielę miesiąca z tym, że numer wakacyjny (lipiec i sierpień) jest podwójny. W czerwcu 2010 r. ukazał się nr 157. Gazeta finansuje się sama. Wszystkie koszty pokrywane są ze sprzedaży bieżącej. 


Chór przy parafii p.w. św. Stanisława BM w Krakowie

Chór parafialny początkowo zaistniał jako kwartet, pierwszy raz śpiewając przy Grobie Pańskim ponad cztery lata temu.
Z czasem przybywało chętnych i obecnie liczy ok. piętnaście członków, którzy    z dużym zaangażowaniem biorą udział w próbach oraz liturgii Mszy Świętej. Staramy się śpiewać nie tylko podczas wielkich świąt kościelnych, lecz również przy okazji innych wydarzeń w życiu parafii takich jak pierwsze Komunie Św., bierzmowania, rocznice pacyfikacji Dąbia i inne.
Chór od początku prowadzony jest przez organistę, pana Macieja Banka. Mamy coraz bogatszy repertuar zarówno kolęd, pieśni wielkopostnych jak i innych, śpiewanych przy różnych okazjach.
Z dużą nadzieją oczekujemy na ukończenie budowy organów w naszym kościele, gdyż mamy zamiar przygotowywać wtedy repertuar coraz bardziej ambitny, zawierający dzieła znanych kompozytorów muzyki klasycznej na chór i organy. W związku z tym planujemy też zaistnieć w świadomości nie tylko naszych parafian, ale również szerzej, w innych parafiach na terenie naszej archidiecezji,   a może nie tylko ...
W ostatnim czasie padła propozycja na nazwę naszego chóru, która jeśli spodoba się parafianom będzie brzmiała następująco: „Schola Cantorum Sancte Stanislao”.

 

 

 

 

stopka